Noord-Spanje

3 oktober ’21 Onvoorstelbaar maar waar: we zijn pas één dag verder! Wat is er onwijs veel te zien en te beleven op zo’n reis! Het lukt me niet meer om de verhalen op tijd te plaatsen. Ik besluit om een zo kort mogelijk fotoverhaal te maken..(haha! IK? Kort??) Als we weggaan uit Purugosa, is het nog donker. Hoe zuidelijker; hoe sneller, én hoe lánger het donker is.

Vertrokken uit Purujosa. Bij zonsopgang hangen er prachtige wolken…
Santuario de Nuestra Señora de la Hoz. Hier vescheen Maria. Een bedevaartsoord nu. Er valt wat regen. Dus we gaan niet naar boven. We kennen deze klim. Spectaculair mooi! Maar als het regent, is het niet veilig.
We lunchen voor de hoge wand met het Santuario, in de nauwe kloof. De bomen aan de overkant van de rivier strekken zich récht omhoog naar het licht.
Het Spaanse landschap is afwisselend. Tegen het einde van de dag kijken we uit naar een plek om te slapen.
We ontdekken een stuwmeertje in het dal en rijden de weg af. Hier gaan we slapen.
4 oktober. De Blauwe wurmt zich door de smalle straatjes. We zoeken een panaderia, om een vers brood te kopen. De Tom-tom kan het niet altijd bijbenen….
De Tom-tom voert ons naar een trap…Die nemen we maar niet, maar het is een mooie plek voor een stokbroodje!
Na de koffie weer het dorp uit…
Da’s toch genieten?
Soms rijden we de weg af…gewoon: omdat het kan…Even stoppen…even de rust ervaren, de lavendel ruiken, de tijm en de rozemarijn, nergens ruikt het zo heerlijk als hier!
Terwijl Frank achter zijn tablet kruipt, spring ik uit de auto en ga op verkenning. Zo’n ruïne; daar móet ik wel even in kijken!
Hier staat de tijd stil. Maar ík niet; ik lóóp nog…maar héél voorzichtig. Misschien staat het op instorten!
Als we weggaan neem ik stiekem een lavendeltje mee. Zou die het redden? Mijn handen geuren heerlijk!
We gaan weer verder. Het landschap is verrassend afwisselend. Dan weer bergachtig en ruig..
…en dan weer uitgestrekt…het wordt alsmaar warmer!

Ik kijk…en ik kijk…. Er is zoveel te zien! De weg slingert zich tussen uitgestrekte oranje, droge omgeploegde velden door. Dan weer velden met duizenden uitgebloeide zonnebloemen, met triest hangende, zwarte bloemhoofden, goudgele stelen en nog frisgroengele verfrommelde bladeren. Even valt dan de regen. Ook hier is het herfst. Een zwart, met kogelgaten doorboord springend hert op een waarschuwingsbord flitst voorbij. Een koppeltje patrijzen rent in paniek zigzaggend voor de auto uit. Een herberg met een aanbieding op een bord langs de weg. Ik vertaal alles wat ik lees met Google Translate: “Nú! Onze specialiteit: lekkere leeuwerikken!” ’s Lands wijs, ’s lands eer…

4 oktober. Begin van de middag bereiken we ons doel. Een bekend plekje in een bos. We staan hier altijd helemaal alleen.
Bij Valbona. Natuurpark: “Fuente de la Peñuela”. Aan de A232. Als je het kan vinden…een aanrader!
Ik steek het riviertje over, en duik het bos in. Overal is wel wat te ontdekken...
Hertensporen. De herten in Spanje zijn veel schuwer dan in Nederland. Je ziet ze niet vaak.
Tientallen kogelhulzen liggen verspreid door het bos.
Het bos doet on-Spaans aan.. ’s Avonds koelt het snel af en duiken we vroeg de auto in.

Ik begrijp, nu ik dit schrijf, dat het wel eens een HEUL LANG verhaal zou kunnen worden. En ik besluit het in korte fotoverhalen op te delen. Want ik vind het nog steeds leuk: ik ben waarschijnlijk de grootste fan van mijn eigen blog! So what! Zodra er tijd is: weer een stukje verder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.