Verdwaald in Breda.

16 juli ’21 Breda

De van Ginnekenstraat. Mensen slenteren ontspannen langs de corona-geleidelijnen door de winkelstraat. Hippiekleding is in de mode dit seizoen. In de etalages veel kleurrijke jurken en héél veel, totáál onnodige hebbedingetjes. Een pubermeisje roept uit: “OOH! Ik zie opeens iets dat ik nodig heb, mam! Ik wist het nog niet…maar nu wéét ik het; dat ik DIT nodig heb!” Ik proest het uit: De slimmerd! Haar moeder heeft waarschijnlijk gezegd dat ze alleen iets kon krijgen als ze het écht nodig had. Met gemengde gevoelens bekijk ik de jurken en tuniekjes. Vroeger was ik daar gék op. De kleding-industrie is een grotere vervuiler dan de scheepvaart en de luchtvaart bij elkaar, hoorde ik laatst. Ik zal zo lang mogelijk doen met de kleding die ik nog heb. En die twee broeken waar ik uitgeknapt ben kan ik best zelf nog een steekje geven. Of een paar kilo afvallen…toch? En natuurlijk altijd eerst naar de kringloop, als ik iets nodig heb… Ik neem het me plechtig voor.
Tevreden met mijn “bewust-duurzame” besluit, genietend van het zonnetje, en niet gehinderd door enige koopdrang, slenter ik verder.

Een vrolijk Zuid-Amerikaans muziekje klinkt steeds dichterbij. Leuk! Straatartiesten! Daar ben ik dol op!
Het blijkt een gezinnetje: de vader, met prachtige gitzwarte haren speelt gitaar. Moeder, een eenvoudige lichtblauwe jurk en een sjaaltje om haar nek zingt onverstaanbare, opgewekte woorden op een vrolijke melodie. Twee meisjes zitten ervoor, op kistjes, ijverig meezingend. Ze zijn een jaar of acht, negen, schat ik. Hun haren zijn bijeengebonden met kleurige sjaaltjes. Hun voeten gestoken in plastic sandaaltjes… Een zonnig tafereeltje, vrolijke muziek… Maar toch klopt er iets niet…
Mensen lopen langs: sommige gooien iets in de schoenendoos. Anderen lopen door… Niemand blijft echt staan…
Ik ga pal voor ze staan. Luister naar hun gezang, kijk naar hun houding, voel hun uitstraling…neem alles in me op. Maar ze maken me niet blij. De ziel is eruit, lijkt het wel. De meisjes, lusteloos trommelend op de kistjes, vangen onzeker, heel kort maar, mijn blik. De moeder kijkt me even onderzoekend aan. Ik zie moedeloosheid en teleurstelling in haar ogen…dan kijkt ze weg en ontwijkt verder mijn blik. Haar lied is vrolijk, maar haar gezicht uitdrukkingloos. De vader kijkt naar zijn tokkelende vingers op de snaren van de gitaar. Dan kijkt hij naar de meisjes… Ze gaan gelijk rechtop zitten en toveren de vergeten, voorgeschreven glimlach weer op hun gezicht. Moeten ze niet naar school? vraag ik me af.
Ik voel geen plezier. Wel medelijden. Ik word er niet blij van. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik voel me schuldig als ik doorloop, zonder iets in de deksel te doen. Maar ik weet, dat ik me óók schuldig zal voelen als ik het wél zou doen…

We lopen door. Tweehonderd meter verder zit exact zo’n gezinnetje; Hetzelfde tafereel: twee kindertjes, vader en moeder. “Daar zit de rest van de familie.” hoor ik Frank mompelen. Een politieauto rijdt stapvoets door de winkelstraat en stopt bij ze. Het raam gaat open en de agent achter het stuur zegt iets tegen ze. Maar ze zijn al gelaten aan het inpakken en verdwijnen in de drukte…

De politieauto trekt weer op, nadert me. “Mag ik wat vragen?” gebaar ik naar ze. De auto stopt. Het raampje van de bijrijder gaat open. “Zegt u het maar, mevrouw.” zegt de agent vriendelijk.

“Weet u…deze mensen…ik weet niet wat ik moet doen als ik ze zie… Als ik niets geef voel ik me schuldig…als ik wél iets geef óók! Want dan houd ik eigenlijk deze situatie in stand. Wat raadt U me nou aan?” De oudere agent achter het stuur buigt zich naar voren. “Mevrouw, u verwoordt het helemaal juist. Daar is gewoon geen antwoord op.” Ik vraag dóór: “Maar wat raadt u deze mensen dan aan om te doen?” “Sja…We moeten ze wegsturen. Dat is ons werk. Maar natuurlijk strijken ze even verder weer neer. Een bekeuring geven kunnen we ook… Nou ja…daar schiet niemand iets mee op.” Hij haalt zijn schouders op: “Ze zouden een uitkering kunnen aanvragen…maar dat is ook geen oplossing.” De agent kijkt mij aan. Ik kijk hem aan. Zwijgend nu. We zitten met hetzelfde dilemma…

Deze mensen zijn hierheen gekomen, omdat ze dachten hier de oplossing van hun problemen te vinden. Ze dachten hier een toekomst te vinden…voor hen, voor hun kinderen… Oorlog, armoede, honger, dat bracht ze in beweging. Dat is zo begrijpelijk…daar is niks mis mee…toch?

Ik denk terug aan onze wereldreis op de Sepia… In diverse landen zagen we, hoe de mensen leefden, altijd op hun eigen, prachtige boeiende manier. Opgegroeid met hun eigen cultuur, verbonden met de hen omringende natuur. Met het ontsluiten van de wereld, met de toenemende vervoers- en communicatie-mogelijkheden, werd daar steeds meer verandering in gebracht. In een dorpje met eenvoudige lemen huizen zagen we tot onze verbazing opeens een schotelantenne! “Gekregen van een aardige meneer uit Holland, die bij ons een restaurant is begonnen….Onze mannen leveren bij hem de beste vis! Mijn zoon leert koken van hem. Hij wordt kok!” vertelde de dankbare Kaap-Verdiaanse mama trots. Ze heeft status. Is nu heel belangrijk. Het hele dorp zit bij háár tv te kijken! Met grote glazige ogen staren ze naar oude afleveringen van Dallas en Dynasty. Zó ziet de westerse wereld er dus uit: Mega-rijke mannen met een whisky met tinkelende ijsblokjes in kristallen glazen, aan de rand van een zwembad. Superrijke, verwende vrouwen. Overspel en luxe. Als je maar slim bent…als je maar wil…kun je makkelijk rijk worden.. toch? Zo is het in de westerse landen! Vind je het gek: al die mensen die zo wanhopig, zo dapper, hier hun heil zoeken? Al die bootjes…

Als we door de Van Ginnikenstraat teruglopen, staan de gezinnetjes weer te zingen, ze hebben van plaats gewisseld. Geen zwembad, geen luxe villa, geen miljoenen… De moeders staan druk te overleggen in hun mobiele telefoon. Dat is waarschijnlijk de enige luxe die ze bij elkaar hebben gezongen… En of je dáár nou zo blij mee moet zijn…

6 reacties

  1. Yes! Daar is hij dan. Aangezien ik in Breda gewoond heb, werd ik direct door dit verhaal getriggerd. Je hebt het dilemma erg mooi verwoord. Ik denk dat veel mensen het herkennen.

  2. Zo beschreven dat je het gezin ziet zitten en gelijk kritisch en met gevoel. Zo echt Marijke.
    Er kan niet vaak genoeg over “wantoestanden “ worden geschreven

    1. Dankjewel voor je reactie, lieve Thea. Het geeft me de energie om hiermee door te gaan. En in deze fase ben ik nog aan het leren hoe ik deze site het beste kan opbouwen. Ook het “werken met de reacties” is nieuw voor me. Spannend!

    1. Dankjewel, Nazeema. wat fijn iets van je te horen hier. Het gebeurde vandaag, toen we in Breda waren. Ik hoef het alleen maar op te schrijven. Liefs. Ga door met je fantastische werk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.